Κόμματα - αποκόμματα, σωστά εκτρώματα, αδίστακτοι προαγωγοί, κέντρα διαφθοράς, εστίες μόλυνσης στην επικράτεια και κατά τόπους. Ενεοί οι σκεπτόμενοι πολίτες για άλλη μια φορά από τη στάση των κομμάτων συνολικά, ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών του Νοεμβρίου. Όχι ότι υπήρχαν αυταπάτες για μη ανάμιξη αυτών των κομματ(ι)ων της Λερναίας Ύδρας, αλλά η υποβάθμιση σε βαθμό απαξίωσης της αυτοδιοίκησης, ενός από τους κορυφαίους δημοκρατικούς θεσμούς, προκαλεί το κοινό αίσθημα, ζεματάει, βρωμάει και ζέχνει. Τα δε ερωτήματα που τίθενται δεν επιτρέπουν να εισέλθει φως ιλαρό, ελεύθερο, ανεξάρτητο, δημοκρατικό, ούτε από την πιο μικρή χαραμάδα. Η όλη υπόθεση θα μπορούσε να είναι μόνον τραγική, καθώς ζητήματα αυτοδιοίκησης, αυτορύθμισης, αυτοδιαχείρισης τοπικών υποθέσεων, ακόμη και αυτοθέσμισης, απλώς (αυτό)καταργούνται βιαίως κι εξαρχής δεν πα να λέει ο Καλλικράτης, αν δεν ήταν συνάμα αστεία μέχρι δακρύων κι αυτοεξευτελιστικά γελοία. Ένα απέραντο παζάρι σε συνθήκες κρίσης, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ολόκληρη η χώρα, με τους μεγαλο-μικρ-εμπόρους κομματάρχες να διαλαλούν την εγγυημένη πραμάτεια τους και τους πολίτες μουδιασμένους να ψελλίζουν «ευχαριστώ δεν θα πάρω». Με αδιαφιλονίκητο μήλον της έριδος το διαβόητο μνημόνιο λες και πρόκειται για μπαγιάτικο δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του ΔΝΤ. Με όσους λυσσαλέα αλλά ανεπιτυχώς επεδίωξαν την πρασινο-γαλάζια στήριξη να αλλάζουν τώρα σε βαθυστόχαστα αυτοδιοικητικό το τροπάρι τους, όπως ακριβώς θα πράξουν και οι επικεφαλής των κομμάτων τους – υπάρχει άλλωστε το ευφυές προηγούμενο «νίκησε η Αυτοδιοίκηση» του Ανδρέα Παπανδρέου με φόντο το απέραντο γαλάζιο του χάρτη κάποιο μελαγχολικό κυριακάτικο βράδυ. Με φίλεργους, φιλότιμους, έντιμους, με διάθεση προσφοράς αλλά αποθαρρυμένους πολίτες, έγκλειστους στο ιδιωτικό τους άσυλο, εν αντιθέσει με κάποιους καιροσκόπους υποψήφιους-ες που (θα) αλωνίζουν παντού εκτός από τον φυσικό τους χώρο: τα σίδερα. Της φυλακής, του ψυχιατρείου ή άλλων ευαγών ιδρυμάτων. Τελικά απ’ όλα έχει αυτή η αντι- λαϊκή αγορά. Περάστε κόσμε…
Homo Harpacticus Neo-hellenicus: Μια δράκα ανθρώπων με ιδιοτελείς σκοπούς, στοχευμένα συμφέροντα, συγκεκριμένες επιδιώξεις. Με πολιορκητικό κριό λέξεις διττές, ξετσίπωτες, φθηνές. Με στρατιές αυλοκολάκων, χειροκροτητών, λιβανιστών γύρω τους. Συρράπτουν τις κάθε λογής ατασθαλίες τους επιμελώς με παρθενοραφές και προχωρούν ακάθεκτοι. Δεν ορρωδούν προ ουδενός. Τα κόμματα είναι οι παιδικές χαρές τους, το άντρο, το λημέρι, το τσιφλίκι τους. Οι …δημοκρατικές διαδικασίες το φόρτε τους. Χειρίζονται κομματικές, εθνικές, τοπικές υποθέσεις, διαχειρίζονται κονδύλια, φιλοδοξίες, αισθήματα. Α ναι, κι όσους υποβιβάζουν οικειοθελώς τον εαυτό τους στον ρόλο του μέλους. Ευτυχώς δεν έχουν απομείνει πολλοί. Αν και αρκετοί για να αποφασίζουν ανερυθρίαστα υπέρ της συντριπτικής, της σιωπηλής πλειοψηφίας των πολιτών. Οι ακραιφνείς δημοκράτες! Ώσπου να αποφανθούμε οι λοιποί μεγαλοφώνως: «Τελικά το κομματικό δεν είναι πλέον πολιτικό». Μήπως και πάνε από εκεί που ήρθαν. Ζήτημα χρόνου;
«Πορνογραφία είναι η πλαστογράφηση των λέξεων και των εννοιών. Η πλαστογράφηση της αλήθειας. Πορνογραφία πραγματοποιούν τα κόμματα και οι πολιτικές παρατάξεις, οι επονομαζόμενες «προοδευτικές», που οικειοποιούνται αυθαίρετα και με θρασύτητα την κάθε αναμενόμενη ιστορική αλλαγή και με έντεχνη δολιότητα διαβρώνουν το κοινό αίσθημα και την κοινή λογική, καθιστώντας έτσι το πλήθος, τη μάζα, όργανο για κάθε καιροσκοπική και ανελεύθερη επιδίωξή τους». Τάδε έφη Μάνος Χατζηδάκης σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν. Μόλις προχθές δηλαδή.
Συντάκτης: Σωτηρία Μαραγκοζάκη
|
